واحد های پولی :


جستجو در نتایج

  1389/12/16

ظروف مسي ميكروب ها را از بين مي برد

تركيبات حاوي مس از رشد ميكروب ها جلوگيري مي كند. پژوهشگران مركز تحقيقات ميكروب شناسي كاربردي انگليس دريافته اند كه دوره رشد باكتري اشرشياكلي كه مسبب بسياري از بيماري هاي رايج است، روي ظروف مسي و برنجي بسيار كوتاهتر از ظروف استيل است. به گفته اين محققان دوره رشد باكتري Ecoli روي ظروف استيل حدود ۳۴ روز، روي ظروف برنجي ۴ روز و روي ظروف مسي فقط ۴ ساعت است. با توجه به خاصيت ضد ميكروبي اين فلز پژوهشگران اميدوارند با استفاده از آن در ساخت ظروف آب ميوه، نگراني هاي موجود در خصوص آلودگي آب ميوه هاي بسته بندي شده برطرف شود.


  1389/12/13

مس ریز مغذی فراموش شده

حفظ سلامت بدن نیازمند رعایت یک رژیم غذایی حاوی مقادیر کافی پروتئین، کربوهیدرات، چربی‌ها، ویتامین‌ها واملاح معدنی است. ریز مغذی‌ها یا همان ویتامین‌ها واملاح در مقدار بسیار کم لازمند. مس یکی از ریزمغذی‌های ضروری است که نه تنها برای سلامت انسان،بلکه گیاهان وحیوانات نقش مهمی‌ دارد. انسان برای حفظ سلامت قلب و کبد، استحکام استخوان و تکامل مغزی خود به مس نیاز دارد. گزارشات سازمان‌های بین‌المللی می‌گویند که حداقل 20 درصد مردم جهان دچار کمبود مس هستند. مس در ساختمان گلبول‌های قرمز خون نیز به کار رفته است و برای خون‌سازی لازم است. 
جذب و استفاده بدن از آهن و ساخته شدن بسیاری از آنزیم‌ها در بدن به مس نیاز دارد. این آنزیم‌ها به نوبه خود در تولید انرژی سلولی وتنطیم انتقال امواج عصبی، تشکیل لخته خون و انتقال اکسیژن نقش دارند. مس سیستم ایمنی بدن را برای مبارزه با عفونت‌ها و همچنین ترمیم بافت‌های آسیب دیده بدن تحریک می‌کند. مس در مهارکردن رادیکال‌های آزاد اکسیژن که قادرند صدمات جدی به سلول‌ها بزنند، کمک می‌کند، بنابراین دارای خاصیت آنتی اکسیدانی است. مس نیز مانند سایر ریزمغذی‌ها در بدن ساخته نمی‌شود و باید از طریق رژیم غذایی تامین شود. بهترین منابع غذایی مس شامل غذاهای دریایی، جگر، غلات کامل، مغزها، حبوبات، سیب زمینی، نخود، گوشت قرمز، قارچ، نارگیل، پاپایا و سیب است. چای، برنج و مرغ هم مقدار کمی ‌مس دارند اما چون در مقادیر زیاد مصرف می‌شوند، مقدار قابل توجهی مس به بدن می‌رسانند. میزان مس موجود در محصولات غذایی بستگی به میزان مس خاک دارد و بنابراین در مناطق مختلف میزان مس مواد غذایی متفاوت است. افرادی که از سوءجذب مزمن رنج می‌برند، حتی اگر غذاهای حاوی مس زیاد مصرف کنند قادر به جذب مقدارکافی مس نیستند. این افراد باید زیر نظر پزشک از مکمل استفاده کنند.
غذاهای حاوی فیبر نیز جذب مس را کاهش می‌دهند. مصرف زیاد ویتامین c، روی و آهن نیز می‌تواند جذب مس را کاهش داده وموجب کمبود مس بشوند. در صورتی که بدن با کمبود مس مواجه شود، ابتدا از ذخایر کبدی خود استفاده می‌کند و پس از اتمام ذخایر بدن، کمبود مس ایجاد می‌شود که در صورت ادامه می‌تواند حتی به مرگ منجر بشود.به تازگی توجه سازمان جهانی بهداشت به مس معطوف شده است چون شواهد کمبود حاشیه‌ای مس گزارش شده است. حتی کمبود حاشیه‌ای مس سلامت انسان را به‌خطر می‌اندازد و با عوارضی مانند کاهش مقاومت نسبت به عفونت، مشکلات باروری، ضعف عمومی‌وخستگی واختلال عملکرد مغزی همراه است. مقدارمورد نیاز روزانه مس از 5/1 تا 3 میلی گرم اعلام شده است.زنان باردار وشیرده به مقدار بیشتری مس نیاز دارند. مس در دوران جنینی برای رشد وتکامل جنین لازم است. شیرخواران در سال اول زندگی مس مورد نیاز وسایر ریزمغذی‌ها را از شیر مادر به‌دست می‌آورند. مقدار مس در شیرگاو کمتر است وقابلیت جذب کمتری نیز دارد. کمبود مس با پیامد‌هایی مثل پوکی استخوان، استئوآرتریت وآرتریت روماتوئید، بیماری‌های قلبی عروقی وسرطان کولون همراه است. در نوزادان و کودکان کمبود مس می‌تواند به کم خونی، ناهنجاری‌های استخوانی، اختلال رشد، ابتلا مکرر به عفونت‌ها ( سرماخوردگی، آنفلوآنزا، پنومونی) همراه باشد. 
سالمندان و ورزشکاران و افرادی که فعالیت بدنی سنگین دارند، افراد گیاهخوار و کسانی که شیر مصرف نمی‌کنند، زنان باردار، نوزادن نارس که با وزن خیلی کم به‌دنیا می‌آیند، شیرخوارانی که با شیر گاو تغذیه می‌شوند (شیر گاو حاوی مقدار کمی ‌مس است که به پروتئین شیر متصل شده است) بیشتر در معرض کمبود مس قرار می‌گیرند. طبخ غذا‌ها در ظروف مسی، موجب وارد شدن مس در غذا می‌شود.


  1389/10/20

جلوگیری از بیماريها با آنتی اکسیدانها

آنتی اکسیدان یکی از اجزای غذای سالم است و برای سلامتی بسیار مهم است. گاهی اجزای واکنش دهنده ای در بدن به وجود می آید که به نام رادیکال آزاد معروف می باشد.این رادیکال های آزاد می توانند سلول را تخریب کنند و یا در بدناسترس را به وجود آورند. آنتی اکسیدان از عمل رادیکال های آزاد جلوگیری می کند و بدن را سالم نگاه می دارد.

از آنجا که رادیکال های آزاد به طور معمول در بدن تولید می شوند، پس باید آنتی اکسیدان وجود داشته باشد تا سلامتی بدن تضمین شود.

نقش آنتی اکسیدان ها در سلامتی

آنتی اکسیدان ها برای جلوگیری از امراض زیادی مصرف می شوند، از قبیل: سرطان، بیماری قلبی ، فراموشی، آلزایمر، خوب عمل نکردن سیستم ایمنی، بیماری چشمی(آب مروارید) و ضعیف شدن ماهیچه ها. همچنین بر سلامتی پروستاتاثر می گذارند و از تخریب سلول ها و DNA جلوگیری می کنند.

انواع آنتی اکسیدان ها

آنتی اکسیدان ها عبارتند از: ویتامین C، ویتامین E، بتاکاروتن (پیش ساز ویتامین A) ، سلنیوم، روی و مس.

غذاهایی که دارای ویتامین C می باشند، عبارتند از:

مرکبات و آب آن ها، سبزیجات برگ سبز(اسفناج، فلفل سبز، بروکلی، مارچوبه، گل کلم ، ترب و شاهی)، فلفل قرمز و زرد،گوجه فرنگی و آب آن، آناناس، طالبی و انبه.

غذاهایی که دارای ویتامین E می باشند، عبارتند از:

روغن سبزیجات نظیر: روغن زیتون ، دانه سویا و ذرت، دانه ها، غلات، جوانه گندم، برنج قهوه ای، جو، سیب زمینی شیرین، لوبیا، نخود، عدس و سبزیجات برگ سبز.

غذاهایی که دارای بتا کاروتن ( که در بدن به ویتامین A تبدیل می شود) می باشند، عبارتند از:  

هویج و آب آن، کدو حلوایی ، سیب زمینی شیرین، ماهی تن، طالبی، انبه، شلغم، چغندر، تخم مرغ ، لبنیات، پرتقال، بروکلی، بامیه، اسفناج، سیب زمینی شیرین، هویج، فلفل زرد و قرمز، توت فرنگی، زردآلو و ذرت.

غذاهایی که دارای سلنیوم می باشند، عبارتند از:

آجیل، جو، برنج قهوه ای، تخم مرغ، جوجه، لبنیات، سیر، پیاز، غذاهای دریایی ، ماهی تن، بیشتر سبزیجات، غلات و شیره قند.

غذاهایی که دارای روی می باشند، عبارتند از:

 گوشت گاو، تخم مرغ، غلات، آجیل، ماست، ماهی، جگر، قارچ، گردو، دانه آفتابگردان و سویا.

غذاهایی که دارای مس می باشند، عبارتند از:

جگر، کاکائو، گیلاس، قارچ، غلات، ژلاتین، سبزی های برگ سبز، تخم مرغ، گوشت قرمز، مرغ، ماهی، نخود، لوبیا، میوه های تازه و لبنیات.

کنگر، لوبیا، دارچین، پونه، زنجبیل، چای سبز، قهوه و شکلات سیاه نیز دارای آنتی اکسیدان می باشند.

مقدار مورد نیاز

انستیتوی غذا و تغذیه، مقدار آنتی اکسیدان های لازم در روز را به ترتیب زیر بیان کرده است. لازم به ذکر است که این مقدار ها برای افراد 2 تا 70 سال در نظر گرفته شده است.

 

ویتامین  A 300 تا 900 میکروگرم
ویتامین C 15 تا 90 میلی گرم
ویتامین E 6 تا 15 میلی گرم
سلنیوم  20 تا 55 میکروگرم

 

موسسه سلامتی توصیه کرده، برای اینکه سالم باشید باید روزانه 5 واحد میوه و سبزی استفاده کنید.

اعمال هر کدام از آنتی اکسیدان ها:

ویتامین E : کلسترول بد خون را پایین می آورد، از تشکیل لخته خون جلوگیری می کند و سلامتی پوست، چشم، کبد و ... را باعث می شود. 

ویتامین C : کلسترول بد خون و تری گلیسیرید را پایین می آورد و کلسترول خوب را بالا می برد و از سرطان نیز جلوگیری می کند.

ویتامین  A: از سرطان حنجره، بیماری های قلبی و بیماری های چشمی جلوگیری می کند.

سلنیوم : در بهتر عمل کردن غده تیروئید نقش دارد.

مس : از کم خونی جلوگیری می کند و در سیستم اعصاب دخالت می کند و برای درست عمل کردن ویتامین C ضروری می باشد.

"بیایید خداوند را شکر کنیم که به ما همه نوع نعمتی برای سالم زندگی کردن داده است."

مریم سجادپور- کارشناس تغذیه

منبع : سايت تبيان


  1389/10/11

مس و اثرات آن در بدن

مقدار مس در بدن یک فرد سالم بین 100 تا 150 میلی گرم تخمین زده می شود. مس به طور وسیعی در طبیعت پخش و توزیع شده است. حتی برنامه های غذایی فقیر و نامناسب نیز، نیازهای افراد به مس را تامین می کنند.

کمبود این عنصر نادر است. کمبود مس (hypocupremia) معمولا در بیماران مبتلا به نفروزیس(نارسایی کلیه)، ویلسون، مبتلایان به سوء تغذیه پروتئین – انرژی و نوزادانی که در درازمدت تنها با شیر گاو تغذیه شده باشند، دیده می شود.

نوتروپنی (neutropenia) بهترین علامت مربوط به کمبود مس می باشد. نوتروپنی عبارت است از کاهش غیر طبیعی تعداد گلبول های سفید خون.

افزایش مس(hypercupremia) در بدن به دلایل زیر است:

* دریافت بیش از اندازه آن که این مساله بیشتر در نتیجه پخت و پز و تهیه غذا در ظروف مسی رخ می دهد. 

* به همراه بیماری های حاد و مزمن مانند سرطان خون، بیماری هوچکین(سرطان غدد لنفاوی)، کم خونی شدید، هِموکروماتوزیس(بیماری که در آن جذب و ذخیره آهن بالا می رود و موجب آسیب به اندام های بدن، بی رنگی پوست و دیابتمی شود)، انفارکتوس میوکارد(سکته قلبی) و پرکاری غده تیروئید.

کبد مهم ترین منبع ذخیره مس در بدن می باشد. مقدار بسیار کمی از آن نیز در خون یافت می شود.

مس موجود در مغز و کبد جنین و نوزاد بیشتر از افراد بالغ است. این میزان بالاتر مس، برای پیشگیری از کمبود آن در دوران شیرخوارگی(مانند آن چه در مورد آهن نیز وجود دارد) است.

مس به عنوان کاتالیز کننده ی فعل و انفعالات شیمیایی مربوط به ساخت هموگلوبولین(جزء حمل کننده اکسیژن خون) عمل می کند.

بیشترین غلظت مس موجود در بدن، در کبد و قسمت های اصلی سیستم عصبی مرکزی مخصوصا مغز یافت می شود. مس در کبد ذخیره شده و از طریق اسیدهای صفراوی دفع می شود. مس باید در بدن با یک پروتئین ترکیب شود تا قابل استفاده گردد.

مس در همه سلول های بدن انسان یافت می شود. این ریز مغذی یک عنصر ضروری برای تولید ملانین در پوست انسان می باشد. ملانین مسئول ایجاد رنگ در چشم، مو و پوست می باشد.

مس یک آنتی اکسیدان قوی است؛ به این ترتیب که رادیکال های آزاد را از بین می برد و از آسیب های سلولی ها جلوگیری می کند. به نظر می رسد که اثرات ضد سرطانی نیز داشته باشد.

دستبندهای مسی که برای درمان آرتریت(التهاب مفاصل) استفاده می شوند، چنین اثری ندارند، بلکه مس درون بدن می تواند برخی از دردهای آرتریتی را آرام کند.

در بدن انسان، مس به استفاده بهینه از آهن و به کارگیری آن در بدن کمک می کند.

تعادل مس در بدن ممکن است به دلیل دریافت بیش از حد غذاهای پُر فیبر، آهن زیاد و یا ویتامین C بالا به هم بخورد.

اگر دریافت روی نسبت به مس نیز بیش از نسبت 10 به 1 باشد، می تواند با جذب و متابولیسم آن در بدن مداخله نماید. 

منابع غذایی مس:

منابع غذایی مس شامل غلات سبوس دار ، آجیل، حبوبات، جگر و دل و قلوه،کاکائوی تیره ، سبزی های برگ سبز تیره، مرغ، غذاهای دریایی ، آلو و سویامی باشد.

فواید مس:

* مس به اکسیده شدن گلوکز و در نتیجه آزاد شدن انرژی در بدن کمک می کند.

* به جذب آهن توسط بدن کمک می کند.

* به تامین اکسیژن لازم برای بافت های بدن(به منظور افزایش سطح انرژی بدن) از جمله مغز کمک می کند.

* به غده تیروئید برای تعادل درترشح هورمون ها یاری می رساند.

* به عنوان حمل کننده اکسیژن در خون عمل می کند.

* به عملکرد مغز و اعصاب کمک می کند.

* برای عملکرد اسیدآمینه تیروزین(به منظور عامل رنگ) لازم می باشد.

* برای ساخت سلول های قرمز خون ضروری است.

* جزئی از آنزیم ضروری برای سنتز هورمون آدرنالین می باشد.

* با فعالیت آنزیم های روده ای در ارتباط نزدیک می باشد.

* سطح مس در بدن با سطح استروژن در ارتباط است.

* مس میزان آدرنالین، نوراپی نفرین و دوپامین را افزایش می دهد.

* سطوح پایین مس موجب خفگی سلول ها و فقدان اکسیژن در آن ها می شود.

علائم کمبود مس:

کمبود مس منجر به بروز موارد زیر می شود:

* تهی سازی و تخلیه اکسیژن در سلول ها

* کاهش HDL  کلسترول(کلسترول خوب)

* مشکلات پوستی

* التهاب قوزک پا

* کم خونی

* کم شدن آنسفالین های مغزی

* توهم های شنوایی

* افسردگی

میزان نیاز روزانه:

دریافت توصیه شده برای مس حدود 2 تا 3 میلی گرم در روز می باشد. این مقدار بیش از دریافت معمول در رژیم غذایی است. اگر می خواهید مکمل مس را مصرف نمایید، حتما قبل از مصرف مکمل ها، باید با یک پزشک مشورت نمایید.

چند نکته مهم:

سندرم منکز (Menkes):

یک اختلال ارثی ایجاد شده در اثر کمبود مس می باشد که علائم آن عبارتند از: موی فرفری و وز، عقب ماندگی ذهنی، سطح پایین مس در خون و ناتوانی در تولید آنزیم هایی که به مس نیاز دارند.

بیماری ویلسون (Wilson):

بیماری است که موجب تجمع مس در بافت ها می شود و به دنبال آن آسیب های زیادی در بافت ها ایجاد می گردد.

از هر 30000 نفر، یک نفر به این بیماری مبتلاست. در این بیماری کبد مس را به خون یا صفرا ترشح نمی کند. علائم اولیه این بیماری شامل: آسیب مغزی، رعشه، سردردهای شدید، ناتوانی در صحبت کردن، عدم هماهنگی و جنون می باشد.

سطوح پایین مس در خون، سطوح بالای مس در مغز، چشم ها و کبد موجب سیروز کبدی می شود.

مریم مرادیان نیری – کارشناس تغذیه

  1389/07/29

تاثير ظروف بر غذا

New Page 1

استفاده از ظروف مختلف براي پخت و پز غذا، از اهميت ويژه اي در تغذيه برخوردار است. چون برخي از ظروف با آزاد كردن يون ها و تركيبات مختلفي كه در جنس، رنگ و يا لعاب آنها به كار گرفته شده است، موجب ايجاد تاثيرات سوئي بر بدن مي شوند. شايد در نظر اول، كيفيت و طعم غذا مورد توجه قرار گيرد ولي بايد به خاطر داشت كيفيت ظرفي كه در آن غذا مي خوريد نيز به اندازه كيفيت مواد غذايي مورد مصرف، مهم است.به همين خاطر، كارشناسان از ديدگاه علمي، در مورد استفاده از ظروف با جنس هاي مختلف، نظر مي دهند و گاه حتي درباره كاربرد بعضي از آنها، هشدار مي دهند. براي آگاهي بيشتر از فوايد و مضرات ظروفي كه براي پخت و پز به كار مي رود با دكتر »سيد ضياء الدين مظهري«، رئيس انجمن تغذيه ايران، گفتگويي انجام داده ايم كه از نظر شما مي گذرد.

آيا استفاده از ظروف آلومينيومي براي پخت غذا، سبب كم خوني مي شود؟

استفاده طولاني مدت از ظروف آلومينيومي براي پخت مناسب نيست، چرا كه اين ظروف با آزاد كردن يون آلومينيوم در غذا، سبب انتقال اين يون ها به بدن مي شوند و در دراز مدت مي تواند مشكلاتي براي بدن، از جمله كم خوني، ايجاد كند.ظروفي كه در آشپزخانه عمدتا به آن »روحي« مي گويند كه بعضا با »رويي« اشتباه مي شود، عمدتا از جنس آلومينيوم هستند. اگر ظرفي واقعا از جنس روي باشد، خروج يون هاي روي از ظرف و ورود آن به غذا، باعث جبران كمبود روي در بدن مي شود و براي ما مفيد خواهد بود. ولي يون هاي آلومينيوم اين خاصيت را ندارد. بهتر است از ظروف آلومينيومي براي پخت غذاهايي استفاده شود كه نياز به مدت زمان پخت كمتري دارد. از سوي ديگر سبزيجات برگي و غذاهاي اسيدي يا نمكي اگر در ظرف آلومينيوم پخت شوند ميزان زيادي آلومينيوم را به خود جذب مي كنند در نتيجه آلومينيوم بيشتري وارد بدن مي شود كه مضر است.

ظروف لعابي يا سفالي براي پخت غذا، تا چه قدر مناسبند؟

ظروف سفالي بدون لعاب براي نگهداري يا پخت غذا مورد استفاده قرار نمي گيرند، چون داراي خلل زيادي مي باشند كه سبب نفوذ و باقي ماندن غذا در آنها مي شود. اگر پايه رنگ هايي كه براي اين ظروف به كار مي رود، حاوي فلزات سنگين مثل سرب باشد، استفاده از آنها براي سلامتي مضر است و باعث كند ذهني، افسردگي و بعضي مسموميت هاي درازمدت ديگر مي شود. ظروف لعابي زردرنگ كه در قديم از آنها استفاده مي شد، بهترين نوع اين ظروف براي پخت و پز و نگهداري غذا هستند. ظروف سراميكي هم نوعي از ظروف سفالي مي باشند كه اگر از لعاب مناسبي براي آنها استفاده شده باشد، هيچ مشكلي براي پخت و پز ندارند.

نظر شما درباره ظروف مسي چيست؟

ظروف مسي، از بهترين نوع ظروف پخت غذا محسوب مي شوند، البته در صورتي كه قلع اندود شده باشند. اگر ظروف مسي به شكل مناسبي قلع اندود نشده باشند و يا از مواد حاوي سرب براي قلع اندود شدن، استفاده شده باشد، اين عنصر مي تواند پس از ورود به غذا، در دراز مدت سبب ايجاد مسموميت شود. در صورتي كه ظروف مسي، قلع اندود نشده باشد، ورود يون مس به غذا در طولاني مدت، سبب تاثير نامطلوبي بر احشاء و اندام داخلي بدن شده و ذخيره شدن آن در كبد به مرور به از كار افتادن اين عضو، كمك مي كند.به همين دليل آن را با فلزي ديگر مثل قلع مي پوشانند. بنابراين بايد در هنگام شستشو احتياط كرد كه اين لايه از بين نرود يا خش بر ندارد. از سوي ديگر مواد اسيدي يا غذاهاي ترش، سبب از بين رفتن لايه رويي ظروف مسي مي شود بنابراين هر چند وقت يكبار، بايد اين ظروف، قلع اندود شود.در حال حاظر ظروف ملامين چندان مورد استفاده قرار نمي گيرند.آيا اين ظروف براي سلامتي، مشكلي به وجود نمي آورند، به ويژه كه گفته مي شود ملامين هاي رنگي براي سلامتي مضرند، چون به مرور زمان، رنگ هاي آنها وارد غذا مي شونداگر فرآيند توليد اين ظروف، علمي و اصولي باشد، مشكلي براي سلامتي افراد به وجود نمي آورد. لعابي كه براي محافظت روي ملامين پوشانده مي شود، بسيار نازك است. بنابراين بايد مانع از بين رفتن آن شد تا ميكروب وارد ظرف نشود. به دليل نفوذ ميكروب، استفاده از ملامين هاي ترك دار وكهنه توصيه نمي شود.اگر اين ظروف، سالم باشد و لعاب آنها هم از بين نرفته باشد، غذاهاي ترش و اسيدي هم نمي توانند تاثيري بر آن داشته باشند.درباره ظروف بلوري، پيركس و شيشه اي چه توضيحي داريدظروف شيشه اي و پيركس، جزو ظروف مناسب براي پخت غذا هستند، چون مواد اسيدي يا بازي، روي آنها تاثيري نمي گذارد و در اثر حرارت نيز يوني وارد غذا نمي شود.

ظرف هاي استيل چه تاثيري مي تواند بر غذا داشته باشد؟

اين ظروف از تركيب آهن و فلزات ديگر ساخته شده اند و در هنگام پخت، يوني وارد ماده غذايي نمي كنند! اما بايد توجه داشت كه از نگهداري غذاهاي اسيدي و نمكي براي مدت طولاني در ظروف استيل، خودداري شود.

سرو غذا در ظروف پلاستيكي و يكبار مصرف از نظر بهداشتي چه مشكلاتي به همراه دارد؟

اين روزها استفاده از ظروف يكبار مصرف، متداول شده است. حتي بعضي خانواده ها براي پخش غذاهاي نذري يا در مهيماني هاي خود از اين ظروف استفاده مي كنند بايد توجه داشت كه استفاده از ظروف يكبار مصرف شفاف و بي رنگ، براي نوشيدني هاي داغ مثل قهوه و چاي، اصلا مناسب نيست، چرا كه حرارت بالا، سبب آزاد شدن بعضي مواد آلي و تركيبات شيميايي موجود در ديواره آنها و انتقال آن به نوشيدني مي شود و ورود اين مواد و تركيبات به بدن عامل بروز بعضي از سرطان هاست.اين ظروف توانايي نگهداري رنگ را هم ندارند بنابراين با ريختن غذا و نوشيدني داغ درون اين ظروف، لايه اي از رنگ داخل محتويات، حل و وارد بدن مي شود كه سرطان زاست.اگر چه ظروف تفلون يا نچسب، طرفداران زيادي دارد ولي در مورد مضرات و تاثيرات نامطلوب آن هم صحبت هاي زيادي مي شود.

آيا از ظروف تفلون براي پخت و پز غذا، استفاده كنيم يا خير؟

مطالعات و تجربيات زيادي در زمينه آسيب حيوانات و خصوصا پرندگان در اثر استنشاق بخارات حاصل از گرم شدن تفلون وجود دارد.از جمله در تحقيقي كه در آمريكا انجام شده، نشان داده شده است كه وقتي دماي ظروف تفلون، از حد معيني بالا برود، در اثر تجزيه لايه پوشاننده آن، حدود 15 نوع ذره بخار سمي آزاد مي شود. در تحقيقات انجام گرفته، مشخص شده كه يكي از مواد سرطان زاي موجود در ظروف تفلون، در موش 4 نوع سرطان شامل سرطان كبد، پانكراس، سينه و بيضه ايجاد مي كند.بر همين اساس مي توان احتمال داد كه استفاده دراز مدت از اين ظروف و مواجهه زياد با اين ماده در انسان نيز چنين اثرات سوئي داشته باشد.هرچه ظروف با پوشش تفلون، گرم تر شود، احتمال آزاد شدن بخارات سمي از آنها بيشتر است. از سوي ديگر تحقيقات علمي ثابت كرده است كه هر چه سن ظروف، كمتر، يا به عبارتي ظرف، نوتر باشد، در صورتي كه حرارت زيادي به ظرف خالي داده شود، تاثيرات سوء آن بيشتر است. نكته مهم ديگر اين است كه بايد از بازسازي ظروف تفلون، جدا خودداري كرد، چون نوع ماده مصرفي و نحوه كار مورد تاييد وزارت بهداشت نيست.در حال حاضر ظروف سنگي بيشتر جنبه تزئيني پيدا كرده است، ولي هنوز هم موارد استفاده از آنها مشاهده مي شود. آيا اين ظروف براي پخت مناسبندظروف سنگي جزو ظروف مناسب براي پخت غذا محسوب مي شوند، هر چند اين ظروف در حال حاضر چندان مورد استفاده قرار نمي گيرند. اين ظروف از نظر بهداشتي سالمند و تغيير در غذا ايجاد نمي كنند


  1389/06/11

قابلمه مسی و حسوم

New Page 1
دکتر حسین روازاده :
تا چند دهه پیش بین مردم کشورمان مرسوم بود تا برای پخت غذا مخصوصا" خورشت و آش "از قابلمه های مسی استفاده کنند.آن زمان در همه آشپزخانه ها  یک کفگیر آهنی نیز وجود داشت که موقع پختن غذا دایم درون آن قرار می گرفت.مردم به این کفگیر "حسوم" می گفتند.آن زمان کسی نمی دانست چرا باید این کفگیر درون قابلمه مسی قرار گیرد.مردم تنها به دلیل اینکه میراث گذشگان بود و می دانستند برای پخت غذا خیلی مفید است از" حسوم" استفاده می کردند.سال ها گذشت.استکبار زودتر از ما همه چیز را درباره فلسفه حسوم فهمید و به دنبال چاره ای بود تا حسوم را از آشپزخانه ها خارج کند و سرانجام به اسم بهداشت و این که این کفگیر های آهنی غیر بهداشتی است،حسوم را از ما گرفت.شاید شما به یاد نداشته باشید اما اگر از بزرگترهای خود جویا شوید به شما خواهند گفت که دهه 50  نان خشکی ها در کوچه پس کوچه های شهر با صدای بلند فریاد می زدند:" قابلمه مسی،کفگیر آهنی خریداریم" کسی آن زمان ندانست که چرا  نان خشکی ها داعیه دار حفظ سلامتی برای مردم ایران شده اندو ظروف به اصطلاح روهی را برای ما به ارمغان آوردند.نان خشکی ها با قیمت ناچیز این قابلمه ها را خریداری کرده و به جای آن، قابلمه آلمینیومی می دادند که به آن روهی می گفتند. جالب این که  در آن دوره اگر کسی ظرف مسی جدیدی را می خواست با ظرف به اصطلاح روهی معاوضه کند با سرسختی  نان خشکی ها روبرو می شد و نان خشکی های متمدن و متفکر! تنها ظروف قدیمی را شایسته تعویض می دانستند. باید متذکر شد که با توجه به برنامه ریزی دقیقی که استعمار انجام داده بود تمامی حکمای ما را در آن دوره به نحوی از بین برده بودند تا دیگر کسی نباشد که با ایجاد تردید مردم را از  فروش قابلمه ها ی مسی و کفگیر های آهنی باز دارد. کسی نمی داند که این همه قابلمه های باارزش مسی که حاصل کار قلم زن های توانای مس بود به کجا رفت.جالب این که قلم زن های مس برای پخت هر نوع غذایی ظرفی را با ضرب آهنگ خاصی تهیه می کردند ، اما بعدها مشخص شد تمامی این ظرف به کشور ترکیه منتقل شده و در کوره ها ذوب دند تا اثری از آنها باقی نماند.متأسفانه هنوز هم بسیاری از از ما درباره حسوم و چرایی استفاده از آن توسط اجدادمان کوچکترین اطلاعی نداریم.باید گفت فلسفه استفاده از حسوم در جریان پختن غذا به تیزبینی و دقت حکمای ما باز می گردد.حکما و دانشمندان از آبا ما برای همه گیر کردن سلامتی، حسوم را طراحی کردند تا تعادل بین موادی که وارد بدن می شود و بدن انسان به آن محتاج است برقرار کنند.از نظر علمی امروزی فلسفه  این کار را به این صورت می توان بیان کرد که بدن مخصوصا"مغز" برای سلامت و نشاط و کنترل اسید لاکتیک و کورتیزول به شش میلیارد یون مس نیاز دارد و به همین نسبت یون آهن.پختن غذا درون ظروف مسی موجب تأمین این مقدار یون برای بدن است و حسوم نیز همین مقدار یون آهن را به غذا منتقل می کند تا از طریق غذا وارد بدن شده و با حفظ تعادل موجب سلامتی پایدار برای انسان شود.مطلب دیگر این که در دورانی که استفاده از حسوم در پختن غذا مرسوم بود از کم خونی های رایج که اکنون مردم با آن دست به گریبانند اثری نبود.یون های آهن که از طریق حسوم در سراسر غذا پخش می شد کم خونی ناشی از فقر آهن را برطرف می کرد،اما پس از این که حسوم را به اسم بهداشت از ما گرفتند،کم خونی و بیمای های خونی چون سرطان خون روز به روز در میان مردم افزایش یافت.کمبود یون مس باعث می شود انسان دایما احساس رخوت و خواب آلودگی و کسالت کند و دهن دره های متوالی داشته باشد.در ضمن  این که هیچ کارتل دارویی نمی تواند از یون یک عنصر برای شما قرص تهیه کند و آن چیزی که  به اسم قرص آهن به ما می دهند شامل مولکول آهن هست که نه تنها برای بدن هیچ ثمره ای ندارد،بلکه استفاده آن در دوران بارداری موجب بیش فعالی و خنگی فرزند خواهد شد.هم چنان که استفاده دختران جوان از این قرص ها نارسایی های بسیاری را برای آنها به همراه خواهد داشت.جالب توجه است که در صورت پختن غذا درون ظرف های مسی و استفاده از کفگیر آهنی حسوم ظرف مدت سه روز اثرات شفابخش در بدن انسان ظاهر می شود.غذا موقع پختن در قابلمه مسی از یون آزاد شده این ظرف استفاده می کند ودرنتیجه در بدن انسان احساس نشاط و انرژی فوق العاده ای ایجاد می شود و دیگر از آن دهن درگی و خمیازه و کسالت خبری نخواهد ماند و باعث طول عمر مفید و سلامتی جسمی مخصوصا" برای خانمها نزدیک به دوران عادت ماهیانه است. بعدها تبلیغات گسترده ای در باره ظروف  تفلون آغاز شد،ظروف به اصطلاح نچسب که یکی از دغدغه های بزرگ کدبانوی خانه را برطرف می کرد.ظروف استیل هم به سرعت جای خود را در آشپزخانه ها باز کرد.دیگر با وجود این همه پیشرفت و توسعه تکنولوژی در عرصه ظروف،اثری از ظرف مسی،برنجی و روهی حقیقی باقی نماند.ظاهر ظرف ها هر روز شکییل تر و زیباتر شد اما تا حال اندیشیده ایم که در پس این ظاهر زیبا چه بیماری های مهلکی نهفته است.باید متذکر شد که یون سرب و آلمینیوم تولید شده در هنگام پختن غذا در این ظروف به قدری کشنده است که بر طبق جدید ترین تحقیقات علمی دنیا می تواند یک کودک 6 ماهه را ظرف یک سال به بیماری های کمبود خونی و سرطان و یک فرد بزرگسال را در طی 5 سال به بیماری های کبدی و خونی و طحال وسپس سرطان دچار کند.پس از این که دشمنان با حیله ها و دسیسه های مختلف توانستد حسوم را از آشپز خانه ما بگیرند حکمای ما به فکر چاره افتادند و درنهایت به این نتیجه رسیدند که بهترین چیزی که می تواند جایگزین حسوم شود و از گزند توطئه دشمنان در امان باشد، تکه آهن گداخته شده در آتش یا همان نعل اسب است.نعل اسب به دلیل این که در میان گدازه های آتش قرار گرفته و آب دیده است به راحتی می تواند یون های آهن را آزاد کند.فرایند آزاد سازی  یون در غذا را می توان به صورت تغییر رنگ غذا مشاهده می شود.تا چندی قبل در کشور ما مرسوم بود که در جریان پختن غذاهای آبکی چون "آش و خورشت" نعل اسب را تا پایان مدت پختن درون غذا قرار می دادند و بدین وسیله کمبود آهن خویش را برطرف می کردند.هم اکنون هم اگر به شمال سری بزنید خواهید دید که برای پختن خورشت" مخصوصا فسنجان" نعل اسب را درون غذا قرار می دهند.اگر از مردم آن دیار سوال شود که فلسفه استفاده از نعل اسب در غذا چیست خواهند گفت که برای خوش رنگی غذا از نعل استفاده می کنیم،اما حقیقت این است که این فرایند در جهت تأمین یکی از عناصر اساسی و مورد نیاز بدن که همان یون آهن است،می باشد.اگر دقت کرده باشید مردم شمال ایران کمتر دچار کم خونی ناشی از فقر آهن می شوند، به طوری که بیماری های خونی و سرطان خون در میان آنها به حد صفر رسیده است واین نیست جز  تدبیر و دور اندیشی حکمای ما و عمل به سیره و سنت گذشتگان.

  1389/06/10

ارتباط مس با سرطان خون !

معروف است که پزشکان اموپتی به کسانی که از درد مفاصل رنج می‌برند داشتن یک دست بند مسی را توصیه می‌کنند و دلیل این امر را هم کمبود یون‌های مسی در خون ذکر می‌کنند که با تماس دست بندهای مسی با پوست بخشی از این کمبود جبران شده و از درد مفاصل کاسته می‌شود. از سوی دیگر محققین یکی از علت‌های بروز بیماری آلزیمر را رسوب یون‌های آلومینیوم در مغز عنوان می‌کنند. در اين پيام آمده است: تا چند دهه پیش مردم کشور ما رسم داشتند برای پخت غذا مخصوصاً خورشت و آش از قابلمه‌های مسی استفاده می‌کردند و یک کفگیر آهنی داشتند به نام حسوم که موقع پخت غذا دائم درون آن قرار می‌گرفت... هیچ‌کس نمی‌دونست چرا باید این کفگیر درون قابلمه مسی قرار بگیره، فقط می‌دونستند برای پخت غذا خیلی خوبه. داستان از این قراره که بدن (مخصوصاً مغز) برای سلامت و نشاط و کنترل اسیدلاکتیک و کورتیزول به 6 میلیارد یون مس نیاز دارد و به همین نسبت یون آهن. کمبود یون مس باعث می‌شه شما دائم احساس رخوت و خواب آلودگی و کسالت کنید و هی دهن‌دره کنید.در ضمن هیچ کارتل داروئی نمی‌تونه از یون یک عنصر برای شما قرص تهیه کنه.... و اونی که مثلاً به اسم قرص آهن به خورد شما می‌دهند شامل مولکول آهن هستش که برای بدن هیچ کاربردی نداره. (تعریف یون و مولکول را می‌گذاریم برای کلاس‌های طب سنتی) ولی تا این جا بدونید که غذا موقع پخت در درون قابلمه مسی از یون آزاد شده این ظرف استفاده می‌کند و در بدن شما فوق‌العاده احساس نشاط و انرژی ایجاد می‌شود و دیگه از اون دهن‌درگی و خمیازه و کسالت خبری نیست و باعث طول عمر مفید و سلامتی جسمی مخصوصاً برای خانم‌ها نزدیک به دوران عادت ماهیانه دارد.ولی یک دفعه توی دهه 50 از این نون خشکی‌ها اومدند و داد میزند «قابلمه مسی.. کفگیر آهنی خریداریم» و با یک قیمت مناسب این قابلمه‌ها را خریدند و به جاش قابلمه آلمینیومی می‌دادند که بهش می‌گفتند روحی هیچکس توی اون دهه نفهمید این همه قابلمه مسی کجا قراره بره؟ بعدش هم که الان ظرف‌های استیل و تفلون و این مزخرفات اومده که مدعی هستند غذا توش زود می‌پزه و به کف ظرف نمی‌چسبه. ولی مردم ما خبر ندارند که همین یون‌های مضر در این ظروف عامل سرطان هستند و به راحتی یون سرب و آلمینیوم و ... می‌تونند در جا یک کودک 6 ماهه را ظرف یک سال به بیماری‌های کمبود خونی و سرطان و یک فرد بزرگسال را در طی 5 سال به بیماری‌های کبدی و خونی و طحال دچار کند و بعدش هم سرطان. من به همه رفقا پیشنهاد می‌کنم حتماً برای پخت غذا (مخصوصاً غذاهای آبکی) از قابلمه مسی و کفگیر آهنی استفاده کنند. حداقل برای یک بار هم شده تا ظرف سه روز اثر آن را روی بدن خودتون ببینید.حالا جالبه توی شمال ایران موقع پخت خورشت (مخصوصاً فسنجون) یک تیکه آهن یا نعل اسب می‌اندازند وسط خورشت تا حسابی رنگ بگیره... این کار باعث آزاد شدن یون‌های آهن و سلامتی بدن می‌شود. اگر دقت کنید مردم مازندران و گیلان تقریباً در حد صفر دچار بیماری‌های خونی و سرطان خون می‌شوند.



صنایع فلزی آنتیک
صنایع مس قلمزنی
صنایع مس ماشینی
صنایع مس دستی
صنایع چاقوی زنجان



شناسه :
رمز عبور :
فراموشی رمز




ظروف مسي ميكروب ها را از بين مي برد
1389/12/16
مس ریز مغذی فراموش شده
1389/12/13
جلوگیری از بیماريها با آنتی اکسیدانها
1389/10/20
مس و اثرات آن در بدن
1389/10/11
تاثير ظروف بر غذا
1389/07/29




کدامیک از محصولات را بیشتر می پسندید؟
صنایع فلزی آنتیک
صنایع مس قلمزنی
صنایع مس ماشینی
صنایع مس دستی
صنایع چاقوی زنجان






Copyright 2010 IrMehrDesign.Com All right reserved